Dagen vol frustratie, plezier en grote ogen
Vier dagen passeerden als een sneltrein. Ik beleefde ze al improviserend, met grote ogen en met veel plezier.
Op school gaat het zoals het hoort te gaan in Suriname: leerlingen hangen rond omdat hun leerkracht weer eens verdwenen is, ik bereid lessen voor die ik uiteindelijk niet moet geven en geef lessen die ik niet voorbereid heb. Dan hoor ik: “Juf Eleen, ik heb zin om te gaan eten nu, neem jij het volgende uur voor me over?” Wat kan ik anders doen dan braaf knikken, oefeningen improviseren en heel hard steunen op mijn geheugenkennis?
Soms vind ik het jammer dat alles zo ongestructureerd loopt, want het heeft een groot effect op de motivatie van de leerlingen. Woensdag gaf ik een les die ik wel had voorbereid: ik had teksten verzameld die waren afgestemd op de leefwereld van de leerlingen, en liet hen zelfstandig onderzoeken hoe ze een mooie samenvatting van die tekst moesten maken. Ik vroeg hen naar het nut van samenvattingen door o.a. te vragen naar het beroep dat ze graag zouden willen doen. Plots was de deze onhandelbare klas muisstil, verdiept in de teksten en volledig geconcentreerd. Toen ik op het einde van de les voorstelde om de tekst mee te nemen en de samenvatting af te maken als huiswerk, knikten de leerlingen ijverig. Ik leerde uit die les dat hoe meer moeite je in leerlingen steekt, hoe meer moeite je terugkrijgt- om deze les voor te bereiden had ik jammergenoeg wel een gezellig etentje met Jan en Shera laten liggen. Omgekeerd, vandaag beleefde ik de ergste les van mijn leven. Ik moest tijdens een invalles oefeningen op het bord schrijven over ‘ou en au’ en ‘ei en ij’. Leerlingen liepen rond, schreeuwden, gooiden hun pennenzakken naar buiten… het hield niet op.
Ook in de lerarenkamer gaat het er los aan toe: vrouwelijke leerkrachten giechelen, praten over mannen of tonen verbaasd een jojo met de vraag wat je ermee moet doen.
Ondertussen heb ik ook mijn eerste lessen aan de bacheloropleiding voor beeldende kunsten gevolgd. Net als op school, verloopt het leven daar ‘op zijn Surinaams’. Studenten lopen het gebouw in en uit wanneer ze willen. De les duurt eigenlijk van half zes tot half negen, maar half acht tot half tien is ook goed.
Ik voel me daar op de academie wel een vreemde eend. Vooral naast Raymille, een bijzondere, getalenteerde student die wel elke les de lessen volgt. Mijn op het blad gekliederde avatarmeisje stak fel af tussen de perfecte, fotorealistische en verfijnde landschappen, bloemen en dieren van Remiel. Zelf beseft hij niet dat hij zo goed kan schilderen: als je er iets van zegt kan hij alleen maar verlegen giechelen.
De voorbije lessen praatte ik vooral veel met de leerkrachten. We spraken af dat ze mij in de volgende twee maanden academisch zullen opleiden, en niet expressief -creatief zoals in de lessen P.O.